22. maart 2022
Ik wil lucht
Er zijn al 1838 dagen voorbij zonder dat ik je hoor, zie, ruik of voel. En toch, ben ik nooit zonder jou mijn lieve Dide.
De 5e keer jouw sterfdatum moeten ervaren is weer voorbij, het went nooit en elk jaar is het anders. Ik kan er vooraf niets van verwachten, kan er niet op anticiperen omdat ik niet weet wat er komen gaat en hoe het me wel of niet gaat raken.

Afgestompt is een gevoel dat ik sinds een jaar wel vaker voel in mijn lijf. De rouwe rouw is weg, en ook de hevige emoties die daarbij horen. Het missen van jou is geaccepteerd in mijn lijf, het voelt nutteloos en leeg om te huilen want het helpt me niet meer. Dus waarom zou ik dat dan doen? Dus voel ik maar niks, dat voelt makkelijker, maar wel een stuk leger.
Leeg is ook wat het is, ik heb altijd een kind tekort, dus waarom zou ik dat niet mogen voelen?

Lastig vind ik het ook om steeds meer te normaliseren. Om te doen wat ik deed voordat Dide dood is gegaan. Ik ben er ook heel erg blij mee, dat ik me eigenlijk altijd weer echt gewoon Marieke kan voelen. En ook is er steeds een donderwolk die in mijn lucht hangt waardoor het normaliseren niet meer "gewoon" is (of wordt, merk ik na 2 jaar werken)
En nu ik dit typ valt ook mijn kwartje dat het voor niemand de afgelopen 2 jaar "normaal" is geweest met die gekke Corona.
Ik mis mijn spontaniteit, ik mis mijn avontuurlijke ik.
Ik merk het vooral aan Puk, zij is altijd al een sensitief en afwachtend meisje geweest. Maar de laatste tijd maakt zij zich veel meer zorgen en dat baart mij weer zorgen. Ik wil dat mijn oudste dochter met onbevangenheid kan leven. Lekker op avontuur kan gaan en haar neus durft te stoten aan de wolken in de lucht en leert vechten met de beren op de weg. Maar zij moet juist leven.
Zij moet leven!
En daar komt dan ineens de eyeopener, de spiegel van mijn kind aan mij, aan ons als ouder. Hoe gaan wij het voordoen om avontuurlijk te zijn? Nadat we door een waterpokkenvirus kei hard in elkaar gebeukt zijn. Een onzichtbare vijand, waartegen we niet konden vechten. Dan is het toch niet gek dat alles eng is.
Nee, dat is niet gek.
Het is alleen wel ontzettend lastig om te merken dat je kind belemmert wordt in haar groeiruimte. En klopt, ik weet niet hoe het zou zijn als Dide nog zou leven. Maakte Puk zich dan ook zoveel zorgen? Of was ze net als de andere 8 jarigen, ene oor in en het andere weer uit en lekker spelen maar.
"Wat zou ik nou toch zonder jou moeten mam?" zegt ze voordat ze gaat slapen
Hak, felle steek in mijn hart, ik zucht en ik knuffel haar. Ik zeg dat ik haar hoor, en dat ze zich geen zorgen moet maken over dingen die we toch niet kunnen weten. Probeer te kijken naar de fijne dingen, zorgen maken is zo zonde van je energie.....

Zo is het leven, we weten niet wie wanneer dood zal gaan en of dit te vroeg is of veel te vroeg.
Maar de dood hoort bij het leven en tegen een meisje dat haar zusje verloren heeft toen ze net 3 jaar was kan je deze boodschap niet meer verzachten. zij weet hoe gemis voelt. Zij weet hoe het voelt als je verder moet leven zonder iemand die je zoveel lief hebt.
Dat is Rauw, dat blijft. Dat maak ik nooit meer goed voor haar.
Dus hoe doe ik dan voor hoe je van het leven een feest kunt maken? Hoe je avonturen beleeft en hoe je leert van je fouten?
Nou, ook dat gaat stapje voor stapje. Maar ik doe het! steeds meer en steeds beter. En soms lukt het minder goed. Als we allemaal steeds na elkaar ziek worden, en we aan huis gekluisterd zijn. Dan heb ik het ook lastig. Maar dan neem ik weer een hap lucht en kijk naar de blauwe lucht en probeer weer het moois te zien in alle dagen. En dan komen er soms bijzondere dingen op mijn pad.

Het was 10 maart 2022. De dag van het afscheid van Dide was 5 jaar geleden. Dit jaar is Dex ook 3 jaar. Hij scheelt 5 jaar en 9 dagen met Puk. Dus Dex is nu net zo oud als Puk was toen Dide overleed. Dat vind ik wel een ding. En ik wist niet zo goed wat ik er dan mee moest. Want ja, wat kan je er dan mee?
Dex en ik zouden Puk op gaan halen van de BSO, we lopen naar buiten en in de boom zit een supermooi roodborstje voor ons te zingen. We stoppen en kijken naar boven en benoemen tegen elkaar dat het roodborstje zo mooi kan zingen. Ik zet Dex zijn loopfiets neer en kijk in t gangetje of er fietsers aankomen. Dex wil toch met de step, dus ik loop terug over het paadje, zet de step voor hem neer en wil weer in het paadje gaan staan.
Stap, stap, wat voel ik? Ik doe mijn voet omhoog.
Het roodborstje dat net voor ons zong, ligt op de grond. Ik ben erop gaan staan! Zijn borstje is een beetje open en er ligt wat bloed op de stoep. Verschrikt zeg ik tegen Dex dat mama op het roodborstje is gaan staan en dat ie dood gaat. Hij komt ook kijken en samen aaien we over zijn hoofdje. Het roodborstje hapt nog 2 keer naar adem en gaat dan dood.
zomaar.
Hij kwam onder mijn schoen?! Hoezo dan? Zijn roodborstjes niet schuw? Waarom zit ie midden op het pad waar ik liep te banjeren? Ik ben zo onder de indruk en ik weet even niet wat ik moet doen.
Een buurman en zijn hond komen voorbij, ik vertel hem dat ik op een roodborstje ben gaan staan en dat ie dood is. "Och, jong ding." zegt hij. "Dan gaan jij en mama hem begraven" zegt hij.
Gouden tip!
Ik pak de schep, maak een gat en laat Dex zien waar het roodborstje nu is. Ik denk aan het boek van kikker en het vogeltje, dat we als lees tip voor Puk kregen 5 jaar geleden. Ik vond het zo'n suf boek, en nu pas ik het gewoon toe met mijn zoontje.
Hij heeft gezien wat dood is.
Op 10 maart 2022, weet ook Dex dat dood is dat je het niet meer doet. Dat je kapot bent.
Ik kijk omhoog naar de lucht en zie een kruisje (een kusje betekent dat voor mij) en ik begin kei hard te huilen.
Ik weet niet wat dit was, maar ik geloof echt dat de energie van de mensen die overleden zijn bij je blijven. En jou soms helpen om bij je gevoel te komen. Of om je inzichten te geven.
Dit was zo bizar.
en ook dat gebeurt gewoon.
Gewoon op een donderdagmiddag in maart.
Gewoon, omdat de liefde blijft
Gewoon, omdat het leven niet maakbaar is.
Marieke

17. februari 2021
Mijn hart, kintsugi style

Dide hoort bij mij, ik ga schrijven over haar. In een echt boek, samen met andere ouders die hun kind verloren hebben. Soms ook sterrenouders genaamd.

Ik ga schrijven over mijn meisje, over hoe zij overleden is. Over hoe het was in het ziekenhuis en vooral over de tijd daarna. Over de liefde, het afscheid nemen en over onze veerkracht. Over alle emoties die er waren. over hoe moeilijk het is om verder te leven met een gat in je hart. En ook over alle zonnestralen die er zijn.

Ik vind het heel erg spannend en eng, de wens om te schrijven (of een kinderboek te maken en te illustreren) heb ik altijd al, maar het lef heb ik absoluut niet.
Hoe spannend gaat het zijn om weer aan te kijken wat mij zo ontwricht heeft, de dood van mijn lieve kleine dochtertje. Te kijken naar hoe het leven (en de dood) mij zo gevormd heeft, naar Marieke 2.0

Ik ben een anders mens, dan dat ik 35 jaar geweest ben. Het verdriet is er altijd nog, maar niet meer zo vers dat het me helemaal uit balans brengt. Ik kan mijn verdriet (ver)dragen, en ik kan er (meestal) regie over voeren. Ook heb ik een zeer welkome afleiding in mijn werk, waardoor ik weer echt een eigen leven heb naast mijn gezin, de rouw, alle lieve mensen om me heen en alle coronagedoe.

Het meeschrijven aan dit boek is "zomaar" op mijn pad gekomen, via een hele lieve medemama. Het is iets dat goed voelt om te gaan doen, maar ik vind het echt zo enorm eng.... 30 tot 80 pagina's over Dide schrijven. Netjes, zonder typfouten, weloverwogen, een proces. (wat niet mijn stijl is, een blog komt vanuit mijn gevoel, even een keertje nalezen en hoppa, ik plof t online.) Puur, rouw en snel.
Een boek vraagt om geduld, vraagt om herlezen, herlezen, herschrijven, opnieuw beginnen, herschrijven. Het vraagt om andere mensen die er "iets" van vinden. Mensen die iets vinden over hoe ik schrijf, of verwoord. Dat vind ik lastig, dat vind ik moeilijk en eng. Het is een delicaat onderwerp waarover ik ga schrijven, het is mijn onderwerp, mijn kind, mijn rouwproces en helemaal mijn beleving, mijn pure pijn.

Mijn god, waar ga ik aan beginnen (ook al komt het op mijn pad.)
Maar ik ben echt wel supertrots en blijvend verliefd op onze Dide, zij mag ook gezien en gekend worden.
Ik ga schrijven met al mijn liefde voor haar en mijn twee andere kinderen.
Dit boek gaat me zoveel nieuwe vragen en oude pijn brengen.
Maar ook groei, lef, verbinding en een nieuw toekomstdoel.
Ik weet dat ik er de ruimte voor ga pakken. In mijn uppie zal ik een weekendje weg gaan om te gaan schrijven. Om echt 100% met Dide en al mijn emoties bezig te kunnen zijn. En als het nodig is, maak ik er meer weekendjes van.

Schrijven vind ik altijd al goed en fijn om te doen, om zo te kunnen uiten hoe het leven met zonder Dide is voor mij. (Net als het delen in een creatief stuk.)
Maar echt samen in gesprek met iemand. Dat vind ik nog steeds lastig. Mijn woorden hardop zeggen is anders dan wanneer ik ze bedenk en op papier typ. Dit boek gaat me ook brengen dat ik moet praten. Praten over mijn pijn, over alle onmacht, alle onrust, mijn boosheid en grootse woede en over mijn diep, intens diep verdriet. Dat vind ik echt zo eng. Maar ik weet ook dat ik best veel "weggestopt" heb in mijn gedachten. Het belemert me (nog) niet. Maar ik geloof dat het ook niet goed is. Het zijn grote trauma's die ik aan ga kijken. Grote trauma's die ik ga beschrijven. Een groot leed dat me overkomen is.
Ik die "lekker doorgaat en vermijd" ga op on hold, keer naar binnen en ga beschrijven. Beschrijven en ervaren dat de "monsters" die ik tegenkom niet meer zo erg zijn als alle grote monsters die er waren in de week vanaf 25 februari tot en met 5 maart 2017. En dat, vind ik heel erg eng!

Dit schrijven kan best wel eens therapeutisch werken voor mij en mijn proces. Waardoor ik in de toekomst nog beter kan doen wat ik wil. Luisteren naar anderen vind ik fijn (en kan ik goed.) Graag wil ik andere ouders helpen om hun veerkracht te hervinden, wanneer dat nodig is. Het liefst op een creatieve, actieve manier en ook dat gaat op mijn pad komen.
Wanneer ik er klaar voor ben en vol zit met lef.
Want leven is het meervoud van Lef volgens Loesje.
En ik kan me daar helemaal in vinden....
op zijn tijd ;)
❤ Marieke

Wil je meer weten en kijken op de website van
De stichting nooit voorbij
https://www.stichtingnooitvoorbij.nl/service/auteurs-boek-wij-zijn-nooit-voorbij/
Wil je kijken naar alle ouders met Superveel Lef en liefde voor hun kind(eren)
Of wil je geld doneren, zodat er meer projecten gerealiseerd kunnen worden?
De stichting zoekt altijd sponsors. Mocht je willen doneren, kan je mij een appje sturen, dan kan ik de link doorappen. Of via de website kan je dit ook doen. 

22. november 2020
Leef

Het leven gaat door, ook na het verliezen van je kind. een cliché waar je helemaal niks aan hebt om te horen wanneer je kind pas overleden is. Ik heb me zelfs enorm geërgerd aan alle mensen die dit zeiden om me op te beuren. Want op dat moment boeide me dat absoluut niet, en het had ook geen nut. Ik wilde alleen maar Dide terug, levend en wel.

Wanneer je zo diep in je pijn en donkerte zit, zijn goedbedoelde woorden en adviezen alleen maar storend. Het kan zelfs zo aanvoelen dat je het niet goed doet, omdat men je alleen maar vrolijk wil maken. En vrolijk is een woord (en gevoel) dat na het overlijden van je kind ab-so-luut niet in je woordenboek staat.
Natuurlijk kan je wel ooit lachen, maar het echt oprecht gemeend lachen.....dat duurt een poos.
Je bent op een "plek", waar je niet vandaan kunt. En het is ook de enige "plek" waar je kunt zijn. Die plek en je pijn is je vorm van liefde. Als men dat weg wil wuiven, wuif je ook Dide weg. (dat is hoe ik het voelde)
Tijd..... Tijd is alles wat ik van mijn omgeving nodig had. Geen eisen, geen advies. Tijd, ruimte en begrip. 

En wanneer het leven weer steeds meer kleur krijgt en er lichtpunt na lichtpunt op je pad verschijnt (in welke vorm dan ook). Kun je niets anders dan meebewegen. Meebewegen op de golven van het leven, en de golven van de dood. 
Veerkracht heet dat, ik zie het de afgelopen dagen veel verschijnen in het nieuws, op social media omdat we nu met zijn allen in een hele bijzondere periode zitten door Covid-19. Deze coronaperiode is voor mij lang niet zo erg als de periode dat Dide overleden is. Het is naar dat ik mijn vrijheid moet missen, maar het is wel gedeelde smart. Het overkomt ons allemaal, en er zijn zoveel creatieve vormen om toch verbinding te houden met elkaar. En er ontstaan zelfs nieuwe inzichten en nieuwe patronen bij mensen.
Toen Dide overleed, verdween de grond onder mijn voeten. Niemand kon me bieden wat ik nodig had. Rouw is zo ontzettend eenzaam. En dat ben ik toen gaan proberen te beschrijven, zodat jullie konden begrijpen hoe het voelde voor mij.
Niet zelf voelen, niet snappen, maar in ieder geval een klein beetje begrijpen waarom ik reageerde zoals ik toen deed. En soms nog kan doen.

Het overlijden van Dide heeft forse littekens gemaakt in mijn persoonlijkheid. Maar zorgt er ook voor dat ik ben wie ik nu ben. Ik merk dat ik enorm veerkrachtig ben. En ik merk dat dit vreemde jaar, vol met social distancing en hele vreemde regels. Mij heel veel gebracht heeft. Ik heb Dex en Puk los durven laten, zij gaan naar het kinderdagverblijf❤ (waar Puk en Dide ook hebben gezeten) en naar de BSO. Ik heb gewoon een baan en superveel plezier in mijn werk. Ik voel me kundig en eerlijk en merk dat ik ontzettend makkelijk en plezierig contact maak met anderen. Ook merk ik dat ik nog steeds goed mijn emoties opzij kan zetten en de balans vinden tussen werk/ prive en aandacht voor alles wat ik voel is en blijft mijn leerdoel...

En ik merk dat ik ruimte heb voor het leed van anderen. Recent heb ik een moeder begeleidt (met een andere hulpvraag) maar haar zoontje is overleden aan wiegendood (met 4 maanden) en na even twijfelen wilde ik met deze vraag aan de slag.
In 2 gesprekken heb ik er "echt" voor haar kunnen zijn, gaf ze aan. Ze was zo enorm en oprecht dankbaar, ik voelde haar waardering gewoon in mijn binnenste. Puur omdat we "lotgenoten" zijn op het allerdiepste, allerpijnlijkste en allerdonkerste gebied dat er voor een moeder of vrouw kan zijn.
En dan voel ik me zo........ ik ben er stil van. Ik ben trots op de woorden die ik hoor, maar het raakt me niet op mijn positieve emoties. Het raakt me andersom. Ik word er uiteindelijk verdrietig van, want ik had niet deze hulpverlener of dit mens willen zijn. Ik had Marieke met Puk, Dide en Dex bij mij willen zijn.....

Maar dat is niet hoe het is, dat is wat het leven doet. Het leven geeft je geen keuzes, Het leven geeft je geen invloed.
Het leven leef je en je beweegt mee met wat er is. Of je blijft hangen in wat er niet meer is. Het is maar net welke betekenis jij aan jouw leven wil geven. Dat is waar je wel invloed op hebt.
Hoe ga jij om met jouw dagen, hoe geef jij vorm aan wie er voor jou belangrijk is?

Veerkracht, meebewegen met dát wát er is. En dat hoeft niet positief te zijn. Dat is voelen wat je voelt en daarop een keuze maken. Want het leven is geen rozengeur en manenschijn. Het leven is leven!
Leef, lieve mensen. Kijk naar wat je wél hebt (en ja baaldagen, weken en maanden horen daar zeker bij)

Liefs ❤

20. juni 2020
ik heb een "zaadje geplant"

Jullie horen wat minder van mij, dat betekent dat ik mijn leven weer makkelijker kan leven. De dalen zijn minder diep en de ups zijn er meer en meer. Ik geniet vooral van de kleine dingen. Corona beperkt(e) mijn eindelijk herwonnen vrijheid, en dat was een dikke domper. Maar toch blijf ik kijken naar wat ik wél heb in het nu, en dat verwarmt mijn hart keer op keer.
Maar het verdriet om Dide, de confrontaties met haar leeftijdsgenootjes en het elke dag blijven leven met deze pijnlijke realiteit is en blijft er een van hard werken, verdriet, sombere momenten. En dat in balans proberen te houden blijft een energievreter.

Toekomstdoelen, dromen en ambities. Ik kon ze de eerste periode na haar overlijden echt niet bedenken.
En nu, Dide zou nu al bijna 4 worden en naar school gaan. Ik zou mijn "me-time" wat meer terug gaan krijgen. Hoe zou dat zijn?
Ik heb er geen idee van.
Maar toch.....
Ik heb een plan, ik heb een toekomstdoel voor mezelf. En ik wil het graag delen met jullie. Want het idee heb ik al een poos. Maar zolang ik dit niet deel, gaat er niets in "beweging" komen.

Mijn toekomstdoel is het helpen van andere mensen die aan het rouwen zijn.

Ik wil me niet "vastbinden" aan een "doelgroep". Want rouw is Rauw. En emoties zijn emoties.
Ik wil er zijn
Ik wil er zijn als mezelf, met mijn levenservaring en kennis (die ik heb en nog ga bijspijkeren)
Ik wil er zijn met mijn creativiteit en in beweging in de natuur
Met jou.
Met alle emoties die er zijn.

En dat wil ik vandaag delen met jullie, ik wil dat mijn "zaadje" gaat uitgroeien tot een mooi (e) plan(T), met voldoende draagkracht.
Juist ook vanuit mijn netwerk. Want via via gaan er mensen op jullie pad komen op bepaalde momenten, die jullie dan weer op mijn pad laten komen. Gewoon, omdat het leven dat gaat doen, en omdat jij in mij gelooft. 
Ik kan woorden geven aan emoties. Ik durf emoties te beleven en aan te kijken. Ik durf open te zijn over wie ik ben. En Ik wil graag doen wat mijn hart mij vertelt.

Ik leef Dide altijd in mijn leven. En ik gun dit iedereen. Verdriet en pijn horen bij het leven, en ik vind dat dit er ook mag zijn in de maatschappij. Ik denk ook dat als alle emoties er mogen zijn, je "gezonder" kan zijn. Dat dit klachten in je leven verminderd, gewoon omdat je je emoties laat gaan.
Het is wat het is in het leven, je kunt hiervoor niet kiezen. Maar wat ik wel kan kiezen is dat ik aan de slag wil (blijven) met rouw.

Ik wil doen waar mijn hart van gaat zingen.
Ik wil de dood van Dide "omzetten" in een fijne energie, in verbinding met anderen en in verbinding met de liefde van en voor haar.
Zo hou ik Dide dichtbij mij 
❤




27. november 2019
Wow.........ik ben dankbaar


Wow…….

Toen ik mijn vorige blog schreef was het thema in mijn hoofd; verweven en verbinden

Toen ik mijn vorige blog schreef zou wereldlichtjesdag in Rosmalen niet doorgaan en bedacht ik om het zelf te gaan organiseren, met hulp van andere lieve mensen om mij heen.

Wow……. Wat een verbinding is er nu al tot stand gekomen in 20 dagen tijd…. Ik word soms overweldigd door alle warme, lieve gebaren die Ik ervaar. Kippenvelmomenten zitten er ook tussen en ook momenten dat ik gewoon stil ben……stil omdat ik het zo groots voel in mijn hart. Zo lief wat jullie, de anderen doen, voor mij, voor ons, voor wereldlichtjesdag, voor Dide en voor alle andere overleden kinderen 💖

Wereldlichtjesdag in Rosmalen gaat door!
Mede dankzij jullie! Ik ben dankbaar, dat we elkaar vinden ondanks het verdriet en gemis. Ik ben dankbaar voor alle warmte die ik nu al voel en hopelijk kan delen op wereldlichtjesdag.
Ik ben dankbaar voor alle sponsoring die er gedaan is in financiën en in natura.
Ik ben dankbaar voor alle warme lieve mensen om ons heen, in verdriet is het moeilijk om elkaar soms te vinden. Maar in deze uitingsvorm van verdriet, een samenzijn organiseren, komt er verbinding. Op allerlei manieren. Verbinding.....Ik vind het mooi en bijzonder

Wow……
Ik merk dat ik te hectisch ben in mijn hoofd en met het organiseren (en met Sint natuurlijk) om alles goed te laten landen en bezinken. Ook merk ik dat ik niet teveel wil voelen nu omdat mijn draagkracht nu groot is, zodat ik alles goed kan regelen. En mocht ik teveel gaan voelen, zou het dan nog lukken? De wens en wil om Dide en alle overleden kinderen in het hier en nu “levend" te houden is groter dan de emoties die er zijn. Ik vind kracht in de liefde voor mijn kindje. En die liefde is wat ons verbind met elkaar.
Ik ben dankbaar voor jullie 💖

12. november 2019
Wereldlichtjesdag Rosmalen, Verweven en Verbinden




De donkere dagen zijn er weer, de herfst is te zien en de kou te ruiken. Een mooie tijd is aangebroken, de magie van de duisternis en heldere nachten. Maar ook een lastige tijd. Er komen veel familie feest momenten aan en voor mij voelen die niet altijd heel feestelijk meer sinds het overlijden van Dide.

In deze donkere dagen is er voor ons een ritueel ontstaan op de 2e zondag van december. Dan is het namelijk WereldLichtjesDag  (hieronder de omschrijving van de website)



“Wij denken aan jou”

Elke 2e zondag in december wordt WereldLichtjesDag gehouden.

Op deze dag steken mensen om 19.00 uur over de hele wereld kaarsjes aan ter nagedachtenis aan overleden kinderen. Het maakt daarbij niet uit hoe oud het kind was of hoe lang het al geleden is. Je kind blijft immers je kind! Voor altijd in je hart en gedachten!

De wereld wordt zo even letterlijk wat lichter voor mensen die een kind verloren hebben en daarnaast is er het besef dat je niet alleen bent met je verdriet.





Sinds 2017 zijn wij in Rosmalen naar WereldLichtjesDag geweest, een erg fijne setting waar ook echt ruimte is voor alle emoties. Het is intens. Maar zo nodig en fijn.



WereldLichtjesDag in Rosmalen zou dit jaar niet doorgaan, er is onder andere geen budget beschikbaar. We zouden het dan zelf thuis kunnen organiseren, of kunnen kiezen voor een andere locatie.

Men, wat raakte me dat……

Het enige dat er nog is, door anderen georganiseerd, voor ons allerliefste 2e kindje.

Het enige moment dat er dan dus speciaal is voor haar om aan haar te denken, met mooie muziek en warme liefdevolle mensen. Ook onbekende mensen, maar dat zijn lotgenoten, zij… die weten hoe het voelt.

Dat mag dus niet van mij….. Ik wil WereldLichtjesDag in Rosmalen, daar voelen wij ons veilig en het is echt een fijn gezinsritueel. Voor Puk is dit zo’n fijn moment.

Speciaal voor haar zusje. Haar zusje die haar vriendinnen niet kennen. Haar zusje, dat ook het zusje is van haar broertje, maar ook voor hem blijft zij onbekend. Haar zusje mag worden benoemd en besproken, en Puk mag ook andere kinderen ontmoeten die hun broertje of zusje ook niet meer “hebben”.



WereldLichtjesDag, ons bijzondere ritueel! Dat moet gewoon blijven.



Dus……. Ik ga het dit jaar regelen (in een krappe maand.)

Met hulp van lieve mensen om me heen!



De locatie is er al, het mag op E.C. t Sparrenbos.

De basisschool van Puk en de kinderopvang waar ook Dide kwam (en haar foto nog hangt)

Zij bieden dit gratis aan! Op zo’n korte termijn!!! Hoe Tof is dat!



Er zijn al superlieve lieve mensen om me heen, die me mee willen helpen in het organiseren en vormgeven van de dag. We zitten al volop in de actie!

Ik heb al plannen in mijn hoofd, hoe we dan aan iets lekkers en veel kaarsjes of andere mooie spulletjes komen. Maar het is kort dag. En er is geen budget.



Ik ben normaal niet zo van het hulp vragen, maar nu vraag ik wel hulp. Mocht er iemand iets willen doneren (decoratiemateriaal, of financieel) of een bijdrage willen leveren op zondag 8 december (voordracht, zang muziekstuk of iets anders)  neem dan contact met mij op [email protected]

Mocht er iemand (gratis) PR materiaal mee kunnen maken…graag!

Mochten wij het volgend jaar ook weer organiseren, dan willen we een stichting opzetten om voor voldoende budget te zorgen door het jaar heen. Het moet niet uit zak van een persoon komen, WereldLichtjesDag is van iedereen.



De persoon die WereldLichtjesDag de voorgaande jaren in Rosmalen neer heeft gezet ben ik erg dankbaar. Zij heeft een super mooi “helpend” en soms ook heftig, ritueel gemaakt voor ons. Ik vind het erg knap hoe zij dit steeds voor elkaar gekregen heeft.



In mijn hoofd kwam ook meteen een thema voor deze avond namelijk Verweven en Verbinden.

Want hoe verweef je nu je overleden kindje in het dagelijkse leven? Dat is echt mijn vraag sinds een aantal maanden. Het gaat namelijk met mij een heel stuk beter, ik kan echt weer meer functioneren in de maatschappij, heb ruimte voor andere mensen om me heen, en durf ook alweer dingen te ondernemen zonder Dex. Kortom ik ben echt niet meer mijn verdriet. Maar hoe zit dat dan vanbinnen? En hoe geef ik dan vorm aan het missen/ de liefde voor Dide? En Hoe kunnen we haar naam dan blijven noemen door de dag heen? En moet dat wel met anderen of is het genoeg als ik haar voel en “levend” houdt? 



Verbinding is ook het themawoord deze blog.

Hoe willen wij als ouders stil staan bij ons zo gemiste kind?

Kunnen wij elkaar vinden in alle emoties die er zijn?

De voorgaande 2 keren, heb ik niet actief contact gezocht met de andere lotgenoten (zij ook niet met ons) We zijn samen op dat moment, in de ruimte. Maar toch zijn we allemaal alleen.

Het lijkt mij fijn om over een paar jaar wel de “verbinding” met elkaar te hebben. Juist ook over ons aller moeilijkste, heftigste, diepste, intenste gevoelige kindje.

Het lijkt mij dan een mooie stap om WereldLichtjesDag wat interactiever te maken. In ieder geval door te starten met het hardop zeggen van de namen van de kindjes die zo gemist worden.



“Noem mijn naam, en ik besta”

03. september 2019
VeerkrAcht

Hoe kun je verder leven na de dood van je kind???

Een vraag die ik in het begin na het overlijden van Dide best regelmatig te horen kreeg. Toen maakte die mij ook wel boos en onzeker, want deed ik het dan fout? Wat moest ik dan doen volgens de ander? Was het de bedoeling dat ik alleen maar nog zou huilen voor altijd? Diegene wist niet hoeveel moeite het mij al had gekost om daar überhaupt te zijn en dan ook nog een gesprek te hebben. Maar alle woorden hakten er toen in

(nu af en toe ook nog wel....Als mensen zeggen dat Dex er zo gezond uit ziet. Dan denk ik, Dide zag er ook gezond uit...Dat wil helemaal niks zeggen....Terwijl die ander er helemaal niks mee bedoelt richting het overlijden van Dide, Maar zo kronkelen woorden zich altijd door mijn hoofd heen....) (en gelukkig kan ik het nu loslaten, maar in de rouwste Rouw is daarvoor geen ruimte....)

Voor Puk ben ik in 2018 een lezing gaan volgen, over hoe het is voor kinderen als hun broertje, zusje, of papa of mama overlijd. Wat hebben zij nodig van de nabestaanden en hoe functioneert het kinderbrein in tijden van zo'n enorm verlies. Tijdens die lezing, die was georganiseerd door een lieve en fijne uitvaartondernemer. Sprak zij uit dat haar werk zo mooi en fijn was door alle Veerkracht die zij zag bij de nabestaanden. Toen kon ik me daar helemaal niets bij voorstellen, maar die woorden zijn blijven hangen en een poosje geleden vielen ze bij mij op hun plek. (.....ruim 2 jaar na het overlijden van Dide)

Hoe kun je verder leven na de dood van je kind???

simpel.....het is of kiezen voor jouw leven, of blijven hangen in al het verdriet!
En NEE, dat is echt niet simpel hoor!
Dat is elke dag weer een keihard gevecht, en de ene dag is nog lastiger om voorbij te laten gaan dan de volgende. Maar naar mate de tijd verstrijkt, je emoties niet meer je Zijn bepalen, en je de mooie dingen die op je pad komen weer kunt zien.
Dan ben je er weer een beetje. Je eigen zelfje, gebroken, gelijmd, en weer terug klaar voor het leven.
En dan, naar mate de tijd nog meer verstrijkt is ie bij mij weer terug, Mijn LevensZin, mijn Thrive waarmee ik geboren ben.

Het leven houd niet op bij de dood. Nu meen en voel ik het.
Dide is wel echt dood, en mijn leven was ook best wel dood daardoor. Maar ik ben niet dood en ik wil leven. En ik wil ook dat Dide verder leeft met ons. En tot nu toe gaat dat heel goed. Ik vind het fijn dat zoveel mensen nog betrokken zijn bij ons. Ik vind het fijn dat mensen over Dide durven te praten.
Haar dood heeft altijd invloed op ons leven. Bij alles wat er gebeurt. Ook zij heeft een blijvende rol in ons bestaan. En het is fijn dat we daarover kunnen en mogen blijven delen.

Nu ben ik weer in een nieuwe fase aangekomen waarbij ik jullie hulp nodig heb.

Ik wil namelijk weer aan de slag (op een rustig tempo), terug het werkveld in (na 3 jaar eruit te zijn geweest ivm zwangerschapsverlof van Dide en toen ziekte na haar overlijden.)
Graag wil ik met volwassenen aan de slag als maatschappelijk werker of als coach. Met mensen die eigen regie kunnen voeren en kunnen reflecteren op zichzelf. (want ik wil en kan niet de verantwoordelijkheid voor de ander dragen.)
Het liefst een beetje dicht in de buurt van Rosmalen natuurlijk :)

Voor mezelf beginnen wil ik in de verre toekomst, eerst überhaupt maar weer eens echt volledig re-integreren in de samenleving.
En natuurlijk Dex kunnen en durven los te laten.....
Dus stap voor stap wil ik aan de slag, maar zonder doel, hoef ik Dex ook nog niet los te laten.
Wat bijzonder bedenk ik me nu. Toen het 2018 werd, was ik niet in staat om nieuwe toekomstdoelen te bedenken. En nu in 2019 zie ik het weer voor me hoe ik verder wil leven, en wil bouwen aan een fijne verdere toekomst.
Veerkracht heet dat :)

Liefs Marieke
p.s. Als je dus een fijne baan voor me weet, of iemand kent die me verder zou kunnen helpen, dan hoor ik het graag van je.

02. augustus 2019
De mijlpalen voorbij.......

..............het is zover, ik weet niet zo goed wat ik beschrijven moet. Ik voel me al een tijd lang verdoofd voor mijn verdriet. Het zit er wel, maar het komt niet naar buiten omdat ik het in het hier en nu zo fijn vind, en we veel leuke dingen doen samen.
Vermijd ik mijn verdriet? Is het veranderd nu kleine Dex erbij is gekomen? Wil ik het verstoppen, zodat hij met een "minder grote" rugzak zijn leven start. Omdat ik óók hem een allermooiste leven toe wens. Ik wens hem (en Puk) niet toe dat ze (wanneer ze later groot zijn) alleen maar herinneren dat hun moeder alleen maar verdrietig was. Doe ik het daarvoor? Loop ik dan op mijn tenen? Of is het verdriet echt anders? Ik heb al een jaar geleden gekozen voor het leven. Dex maakt het leven rijker, Puk deed dat al, maar ook zij is getroffen door verdriet. In het beschermen van haar, heb ik al gefaald. We zijn nu samen sterker, dichtbij emoties, al-tijd......
Puk is 5 en soms is ze al wel 8 of 9 jaar. Wat zij al kan verwoorden (en ook echt snapt).....dat is intens. En ik ben oprecht blij voor haar dat wij haar kunnen en mogen helpen in het begrijpen van haar emoties....Want wat een warboel is dat soms. Soms is ze zo groot....... en soms is ze zo klein en intens verdrietig. Bang voor de dood, wat er allemaal nog komen gaat. En dat is leven. Puk leeft alles. En ze is open en eerlijk, en ik hoop dat ze dat kan, mag en wil blijven.
Maar wat is het dan met mijn verdriet? Durf ik het niet meer zo te uiten in gezelschap? Vind ik zelf dat ik "door moet"  Wat wil ik van mezelf? en wat wil ik dan van de ander?

Wat ik wel weet is dat Dex vandaag ouder is dan Dide. Dide is 6 maanden en 17 dagen geworden. Dex is vandaag 6 maanden en 18 dagen.
Voor altijd ouder dan zijn grote kleine zusje..... Ons jongste kind, ouder dan onze middelste..... de laatste mijlpaal van Dide heeft Dex nu al gehad.
Hoe kort is hij toch al bij ons, maar hoe een onuitwisbare indruk laat ook hij al achter. Zoveel liefde brengt hij, zoveel rijkdom......
Als ik weer terugdenk aan hoe het 2 jaar geleden was......dat is haast niet te doen.
Als je je kind verliest, dan ben je voorgoed beschadigd.
Echt alles wordt anders, en blijft anders.
Anders wordt je nieuwe normaal.
Mijn normaal is niet meer zoals het "normaal " van mijn vriendinnen. Of van het gros van de mensheid.
Leven is een kunst, en soms is het leven Kunst min ns.

Pas besprak ik met een vriendin een situatie waar we beiden (en nog anderen) onderdeel van uitmaakten.
Er werden vragen gesteld over mijn verdriet, en ik durfde wat emoties te laten zien. Een vriendin maakte toen een luchtige opmerking waardoor ik weer in mijn "schulp" kroop.

Mijn vriendin gaf  (in het kort) aan dat ze het een mooi moment vond, want wij, als vriendinnen konden ook onze emoties met elkaar delen. Zij had deze situatie als iets positiefs ervaren.
Voor mij was dit moment een domper geweest. Ik wilde me kwetsbaar op gaan stellen, tranen begonnen te stromen. Maar toen mocht het al niet meer voor mijn gevoel. En plak ik het label erop dat ik niet gezien en gehoord mag worden met mijn verdriet. (wat ik invul en mijn vriendinnen zeker niet willen hoor.)
Mijn emoties zijn niet mijn tranen die stromen (dat gaat soms best makkelijk) maar de laag die eronder zit. Het kwetsbare, gebroken stuk in mijn hart aan durven kijken kost tijd en ruimte. Zeker in gezelschap van mijn vriendinnen of andere personen, wanneer ik dat gevoel dan ook nog om mag zetten in woorden, dat is best tijdrovend.
Ik moet me er sterk genoeg voor voelen, ik moet de woorden vinden en ik moet merken dat de ander op dat moment bereid is om volledig te luisteren...... best veel voorwaarden zijn dit om de communicatie te kunnen laten slagen.

Rouwen om de dood van mijn liefste Dide, is behoorlijk eenzaam.....
En toch wil ik het soms delen. Ik wil "gehoord" worden in mijn struggle, gezien worden in de "power" die het leven me kost. Om "gewone", simpele handelingen te doen.
Ik wil proberen om bespreekbaar te maken wat ik verbaal niet kan delen met mijn naasten. Gewoon, omdat de pijn voor mij te erg verscheurend is, en dan is schrift een erg fijn middel.

Ik las pas nog de quote "een echte vriend, kun je altijd bellen"
Dat is zeker zo, maar wat dan als je niet kunt bellen omdat je zelf de woorden niet vind om je pijn uit te drukken, En jouw vriend ziet jouw pijn, maar heeft niets om de pijn te kunnen verzachten. Dan bel je maar niet met elkaar.

Soms kan je gewoon je echte vriend niet bellen.
Maar dat wil niet zeggen dat je geen echte vrienden hebt.........

Lieve Meiden, bedankt voor jullie geduld, en jullie doorzettingsvermogen in het eenzijdige contact dat er al zo'n poos is.
Ik ben blij dat jullie er voor me zijn.
En ik heb zin om weer leuke dingen te ondernemen met jullie (rustig aan dan he..... ;)   )

30. mei 2019
Dubbel....

Mijn 3 kinderen
Hier zijn ze bij elkaar te zien. (Dide rechts naast de hartjes)
Zomaar toevallig zo op de foto gezet.
Zomaar een plaatje, maar nooit echt.

Dubbel.......
Ik ben er blij mee, want gezinsfoto s vind ik maar moeilijk nu. ik heb er ook nog geen gedeeld. En dat terwijl ik zo blij ben met Dex erbij.
Maar onze gezinsfoto zegt nooit hoe het echt is. Het is een plaatje, een momentopname, maar zo dubbel om te doen.
Dex lijkt sprekend op Dide, maar hij is ook echt zijn eigen zelfje. Ook dat is zo dubbel. In Dex zie ik Dide (en soms ook Puk) maar vooral Dide. Misschien maakt óók dat dat ik zo blij met hem ben.
Hij geeft echt zoveel kleur, zin en liefde aan mijn leven.
Ik kan ook weer meer leven dan voorheen. En echt weer meer oprecht genieten en lachen. Maar dat maakt het ook weer moeilijker om Dide in het hier en nu te houden merk ik. Ik wil haar nóóit loslaten, haar altijd vasthouden ook al is ze niet meer hier.
Maar doordat ze er niet is, ik me niet meer de hele tijd alleen maar verdrietig en kapot voel weet ik niet hoe ik haar dicht bij me kan houden.
Vast laten
Los houden
houden van
los laten is een andere manier van vast houden heb ik ergens gelezen in de wereld van rouw. Maar hoe laat je los wie je nooit "los wil laten" en toch veel te strak vast wil houden? want wat als je dan vergeet........?
gedachtes zijn alles wat er nog is, en gevoel. Maar nu het gevoel anders wordt.....hoe kan ik dan nog vasthouden? En hoe weet ik nu of ik alles nog weet? Vergeten doe je sowieso, net als doodgaan.....maar hoe houd ik hier wie ik bij me wil hebben?
Veel lastiger vind ik het nu, door de dag heen, om het over Dide te hebben. Mensen vragen minder aan me hoe het gaat. Of ik geef meer antwoord met mijn "masker" op van oude bekende "clowntje Marieke" Sowieso zie en spreek ik weer minder mensen omdat ik dat weer moeilijker vind nu.
Ook met het oog op alle virussen en bacteriën in de lucht. Ik wil Dex niet ook verliezen..... en door mensen toch wat meer te vermijden, vermijd ik hopelijk ook alle enge onzichtbare ziektes in de lucht. Het is een irreële angst van mij, want hoe groot is de kans..... tjsa, van waterpokken gaat ook bijna nooit iemand dood he...... nou, bij ons dus wel.  Dus voor mij voelt mijn angst zeker als een reële angst.
En ik wil niet dat een angst mijn leven beklemd en beïnvloed. maar wederom is het zoals hoe het is.
Elke dag kleine stapjes, ik probeer Dex los te laten, maar ook dat kost tijd. En die tijd neem ik. Ik zorg goed voor mijn gevoel, ik erken mijn angst en probeer op mijn tempo ruimte te pakken of te geven.
En ik vraag aan jou, als ik je een "vinger" geef, pak dan ook mijn "vinger" en niet mijn "hele hand" want mijn grenzen bewaken blijft moeilijk voor me. 

Men........wat is de dood van mijn kind toch een hels gebeuren.
De tijd heelt echt geen wonden..... de tijd verzacht de pijn of geeft overzicht over hoe nu weer om te gaan met de pijn. Maar helen van pijn......
De dood van Dide is een soort van chronische pijn, zonder medicatie.
Draag het maar, dat is mijn taak voor dit leven denk ik..... en deel, laat zien hoe je pijn kunt dragen.

Het leven is een harde leerschool.....maar waarvoor?
Als het mijn tijd is en ik ga dood, waarom was dit dan allemaal?
Ik hield van mijn oppervlakkige leven, ik had plezier en lol, en nu is alles diep. Ik kan niet meer "luchtig"
Puk, Dide en Dex
ik hou van jullie

21. april 2019
Plekje kwijt

Je bent al meer dan 2 jaar weg. Maar het wordt steeds echter dat je weg bent, weg blijft en ik je dus echt nooit meer zie. Niet zie groeien, nooit samen knuffelen en kletsen, je kunt nooit de lente zien, en kijken naar alle prachtige kleuren van de wereld.
De leegte was al leeg, maar echt, het kan nog leger....
Ik besef het me ook maar pas echt sinds vanmiddag tijdens mijn wandeling met je kleine broertje, dat je ook echt geen plekje meer in ons huis hebt.
Tuurlijk hebben we heel veel spulletjes bewaard van jou, ook een lokje van je mooie donkere haren en een afdruk van je kleine handje. Het huis hangt vol met foto's en andere herinneringen. Maar je hebt geen "leefruimte" meer....geen eigen kamertje, geen eigen stoeltje of passende kleding en leuke speelgoedjes.
Je kamer is weg, doorgegeven aan je kleine broertje, en hij mag er helemaal zijn en wonen. Hij maakt me blij en is een vrolijk zonnestraaltje.
Maar dat neemt alle leegte van jou niet weg.
Ik ben nog steeds boos, boos omdat jij dood bent lieve Dide. Boos omdat je in een urntje woont. Je bent as geworden en dat maakt me woest. En ik vind ook echt dat ik boos mag zijn, ons leven is zo anders geworden. We zijn zo enorm veranderd. Maar nu, na 2 jaar en een klein lief babytje erbij vind ik het lastig om mijn boosheid vorm te geven. Ik ben weer vervallen in mijn "oude patronen" (van toen Dide en Puk nog samen hier waren)
Maar dat is erg lastig merk ik, want ik ben niet meer de oude Marieke, dus mijn oude patronen passen me niet meer. Dus ik ga weer op zoek naar een nieuwe weg, een nieuwe houding en een nieuwe attitude. Een waarin ik echt mij mag zijn, zoals ik me voel en ben. (en dat blijft lastig voor een persoon die vroeger nooit veel sjaggie was.) Dichter bij mezelf blijven, ervaren wie daarin bij me past en op welke manier dan. T is en blijft een enorme zoektocht. het leven in het hier en nu, met zoveel verdriet in je hart.
Steeds wanneer ik in de afgelopen periode zo verdrietig was, ben ik naar de begraafplaats gegaan. Bij het crematorium waar jij verbrand bent. Daar was je namelijk voor de laatste keer "heel" en hebben we je "achter gelaten" ............
Hoe hard is het toch.........als ik dit nu typ is het toch gewoon onmenselijk dat ik dit gedaan heb. Jou achter gelaten om in een oven te stoppen.....
cru........ het leven is heel cru.

Maar dat zoek ik dus op nu wanneer ik een onbestemd gevoel heb, daar zoek ik de verbinding, de rust, en mijn emotie.
Het gevoel van jou moeten missen vind ik fijn op de plek waar jij voor de allerlaatste keer bij me was. En vandaag heb ik dit bloemenhart voor je gemaakt op het monument voor ouders die hun kind niet begraven hebben, maar wel een plekje zoeken. (hoe mooi dat dit er is)

Maar je was er al echt niet meer toen je gecremeerd werd. In het ziekenhuis was je al "weg"  je zieltje, je zijn, was al weg. In het radboud lag een "lege Dide" .
Dat besef van levenloosheid of dood is er ook meteen, zodra het leven verdwijnt is een persoon ook meteen echt dood. Maar je hebt de tijd om de dood te zien echt nodig om los te kunnen laten, fysiek afstand te kunnen doen. Het lichaam veranderd snel, wanneer het leven weg is, en uiteindelijk is een levenloos lichaampje (hoe lief je iemand ook hebt) best wel een beetje eng. Alle kracht verdwijnt uit het lichaam, en alles valt wat in.
Je moet ECHT loslaten. Ronald en ik hebben Dide echt los moeten laten........... Dat besef ik me nu.
Hoe gebroken is gebroken? Hoe leeg is mijn leeg?
Maar alle kleuren van het leven, en alle zonnestraaltjes op mijn pad. Maken het leven toch nog steeds de moeite waard.
Hoe bizar, hoeveel draagkracht de mens toch heeft.

En dat de dingen niet meer worden zoals ze waren is ook best wel logisch als ik het bovenstaande lees. Als je zo los moet laten, dan gaat er ook echt een stuk van jezelf weg, en zoals ik op de rouwkaart van Dide al schreef is dat vol liefde met haar mee gegaan.
En van mij mag het ook voor altijd bij haar blijven, dat stuk wil ik ook niet meer terug.
Het hoort bij haar, bij mijn kleine meisje voor altijd.


21. maart 2019
De Boom

Vandaag, tijdens onze ochtendwandeling, passeerden we deze boom.
Ik moest er gewoon een foto van maken, omdat deze heel symbolisch uitbeeld hoe ik me voel.

Er is een tak afgebroken, de helft van de boom is weg. Maar voor dit moment is ie nog steeds verbonden met zijn oorspronkelijke zelf. Zo voel ik het verlies van Dide ook. Ze is zo'n groots onderdeel van mijn leven, van mijn zijn. Toen zij overleed, is er een grote verandering ontstaan in mijn leven (Alles is nu voor of na Dide gebeurd) Ze is wel verdwenen uit het dagelijkse zijn, maar voor mij is ze er wel altijd. Deze tak zal weggehaald gaan worden door de gemeente. Maar het litteken van deze breuk zal blijven.

De boom zelf die staat nog, en ook nog vrij stevig waarschijnlijk. In de lente zullen er nieuwe bladeren aankomen en de boom zal verder groeien. Maar wel zonder die ene dikke (belangrijke) tak. Misschien groeien er in de toekomst zelfs wel nieuwe scheuten aan de gebroken tak. Maar hij wordt nooit meer zo "stralend" als hij vorig jaar was.

Ik kan me soms ook heel prettig voelen bij wandelen door de stromende regen (of  de hagel) ik was helemaal doorweekt. En ineens breekt dan even het zonnetje door, voordat het weer verder plenst. Dat weer is dan perfect voor mij, zo kan ik me soms voelen. Ik baal niet van de regen en de hagel. Ik vind er herkenning. Waar de meesten van jullie chagrijnig zouden worden hiervan. Wordt ik er blij van.... hoe bizar dat alles zo anders is voor mij. Door de dood van Dide is alles in een omdenk toestand gekomen. Want wat is de regen nu voor een dilemma? Helemaal geen..... ik kom thuis, ga lekker in de warme douche en trek droge kleren aan. Hoezo is dat dan van invloed op mijn verdere dag? Dat de dood in ons leven is gekomen, dat is pas erg......... onvoorstelbaar erg, en onbeschrijfelijk. 
Maar als ik dat voor nu altijd alles laat bepalen in mijn leven, heb ik echt geen leven meer.
Het is lente, de zon schijnt nu, ik heb een lief klein jongetje in zijn bedje liggen, waarmee ik heerlijk kan knuffelen. Zijn grote zus is fijn op school en komt straks weer thuis.  Ons andere mooie meisje is er niet, maar is er toch altijd bij. Zij sterkt me. Maakt het leven toch ook weer zinvol. Het had niet mogen gebeuren, en daarvoor zal ik altijd boos blijven. Maar de situatie veranderd daardoor niet.
Ik heb weer nagellak op, heb mooiere kleding besteld bij de webwinkel. En draag al een week mascara (haal het er tussendoor wel eraf hoor....) Ik mag steeds meer (weer) leven van mezelf, en dat hoef ik niet meer perse in "verlepte" toestand te doen.
Het is niet elke dag even makkelijk en waarschijnlijk verval ik snel weer in mijn "oude" patroon als ik me weer minder prettig voel. Maar ik probeer mijn best te doen en ook weer goed voor mezelf te zorgen.
Je hebt geen invloed op het leven, en het leven is zeker niet altijd mooi. Maar er zit wel iets moois in elke dag. Zorg ervoor dat je daarnaar kunt kijken, dan is het leven toch best wel zinvol.

29. december 2018
Nieuw jaar, Nieuw leven

2018 is alweer bijna voorbij, tijd om terug te kijken....
Doelen....
Vorig jaar had ik geen idee meer welke doelen ik in mijn leven nog had. Welke richting of vorm kon mijn leven nu nog hebben na het overlijden van een van mijn aller allerliefste meisjes. Ik heb besloten samen met mijn verdriet en liefde weer te kiezen voor het leven. Het is niet altijd makkelijk, maar door het verdriet (en de liefde) er te laten zijn, kan ik weer beter in mijn leven hier en nu functioneren.
Dit wil niet zeggen dat alles weer is zoals het was....
Bij lange na niet. Groepen vind ik nog steeds moeilijk. Net als samen zijn met feestdagen, want WIJ  (ons gezinnetje) is NOOIT meer compleet! Zeker op samenzijn momenten komt dat besef extra hard en diep binnen. Ook vind ik het nu verdrietiger worden voor de mensen om me heen. Ook voor hen is en blijft alles anders. Wij komen niet meer bij samen zijn momenten, dus ook zij zijn niet meer compleet. Gevoelens zijn zo moeilijk. Ook om ze te voorspellen en om er dan op een "zo fijn mogelijke manier" mee om te gaan.
Dit jaar hebben we ervoor gekozen om met kerst met zijn 3en thuis te zijn, met lekker eten en eigen tradities maken...... ik vond het helemaal niks. Zo leeg, terwijl we alle 3 zo ons best deden om er een "feest" van te maken, waren we alle 3 sjaggie en verdrietig. We hebben wel lekker gegeten en zijn naar buiten geweest. Maar zo'n "lege" dagen, zonder ritme of structuur, vluchtmogelijkheden. Zijn zo lastig en dubbel. Waar ik vroeger kerst zo nostalgisch en magisch vond, was het nu zo stom en wil ik het zo graag anders ervaren. Maar anderzijds gun ik Puk zo de magie en feestelijkheid van hoe ik het vroeger ervaren heb....Zo lastig om te doen, zeker omdat wij niet meer "onbezorgd" zijn.
Maar goed, het is weer voor een jaar klaar gelukkig.......

En volgend jaar is weer alles heel anders, want zoals de titel al aangeeft komt er zeer binnenkort een nieuw leventje bij in ons gezin. Puk en Dide worden grote zus van een klein broertje.
Heel bijzonder, bijzonder fijn, maar ook heel eng en spannend allemaal. Over de zwangerschap maak ik me niet zoveel zorgen, want de meiden zijn ook helemaal gezond geboren. Maar daarna..... Dide was zo krachtig en energiek, en toch is ze dood..... door pure pech, geen goed inzicht en onkunde....... (in een notendopje he.....)
Wat nu als Früpke (zo noemen we hem nu)  ook ziek wordt? En tot wanneer ga ik zorgen houden?  Kan ik zo "in balans" functioneren als ik nu doe? En wat als ik zo verdrietig ben na zijn geboorte omdat ik fysiek een (mijn) klein lief babytje knuffel en extra goed voel wat ik (wie ik) verloren ben?  En wat als ik in de toekomst weer moet gaan werken? Durf en kan ik hem "los laten?" En hoe gaat het voor Puk zijn als ik weer labieler wordt?  En voor Ronald en mij? We zijn heel sterk samen, maar disbalans is zo lastig.

Kortom, er zijn een hoop onzekerheden in het leven. Maar voor ons zijn sommige al heel erg concreet geworden en hierin hebben we tot nu toe al verder weten te (over)leven. Nu hebben we echt weer gekozen voor het leven, en het is ons ook gegeven om nogmaals Papa en mama te worden. Daarvan zijn we ons ook bewust. Maar dat het heel erg eng en dubbel is..........
Ook om mijn zwangerschap te delen is moeilijk. Want aan de ene kant ben ik blij en nieuwsgierig, maar aan de andere kant is het zo dubbel om te delen omdat men veelal blij reageert. Terwijl ik Dide nog steeds elke dag mis, en boos ben dat het leven zo oneerlijk is. Ons nieuwe Früpke is een nieuw mensje en heel erg welkom, maar hij zal nooit de pijn, het verdriet, gemis en het deel van de liefde voor Dide overnemen. Dus het gaat met ons niet "beter" wanneer Früpke er is. We zijn NOOIT meer een compleet gezin, want er zitten in de toekomst maar 4 mensen aan tafel, waar er 5 horen te zijn. Ik wil ook na de komst van Früpke, Dide blijven noemen en erkennen, want zij is een heel groot onderdeel van mij en mijn gezin. Verdriet mag besproken worden, het is een wezenlijk onderdeel van het leven. Door het verdriet er te laten zijn, mag er weer "balans" komen voor mij als persoon. Want ook verdriet hoort echt bij het leven. En van het vermijden van verdrietige emoties, wordt ik nog steeds erg boos. Erken mijn verdriet (en liefde) dan erken je mijn kindje(s). 
We hebben weer kans op een mooi nieuw mensje in ons gezin, en kans op een nieuwe toekomst met hem. Vol liefde, en verdriet. Maar hopelijk met nieuwe doelen voor het leven.
Ik wens jullie een fijn nieuw jaar!

Marieke



24. mei 2018
Lucht en ruimte?

Mei staat in het teken van feestjes en uitjes, met meerdere mensen om me heen..............maar nooit meer samen.
Samen met jou, in gedachten wel, maar in het echt helemaal niet.
Ik leer echt weer steeds meer om te lachen en te genieten, maar van binnen zit er een grote bal met verdriet en gemis en enorm veel liefde.

De vraag (als ik oude bekenden tegenkom) "hoe het gaat" kan ik nooit oprecht beantwoorden. Ik kan het niet, en durf het niet. Dat betekent dat ik echt moet voelen hoe ik me voel.....en dat is complex.
Mijn masker straalt uit dat het allemaal wel goed gaat. ik lijk wel weer de "oude" (denk ik)  maar ik voel me zo verscheurd.

Maar als ik daar stil bij blijf staan, kom ik niet verder, niet verder in mijn leven.
De grote wond in mijn hart is er en zal er altijd blijven, maar als ik die alleen maar voel, leef ik niet.
Dide is voor altijd dood, ze zal nooit meer levend worden.... Nooit groter groeien, samen stoeien, samen leven, wilde avonturen beleven.

Ik wordt zo verdrietig als ik dit schrijf.... ik had bedacht na Dide haar overlijden om nooit te gaan "vergelijken" met de leeftijd die ze nu zou zijn..... maar ik ontkom er niet aan. Ik zie lieve kleine kindjes van bijna 2 jaar. Ze kunnen al heel goed lopen en hebben bossen vol haar. Ik zie hun grote zussen, die dolblij met ze zijn....... oh men, dat doet me zoveel pijn. Het is niet voor te stellen, gok ik. Wel te bedenken. En ga me ook zeker niet vermijden met je kinderen. Ik geniet van het zien van die kleine ukkies en blije kinderen. en ik gun het echt iedereen.... maar ik gun het mij ook. En dan ben ik boos op het leven, op mijn leven. Waarom is onze Dide dood gegaan? En waarom leef ik wel? Wat moet ik met mijn leven?

Ik heb zoveel vragen, over alles de hele dag door. Niks is meer normaal of vanzelfsprekend voor mij. Dingen raken me, waarvan ik ook niet bedacht had dat ze me zouden raken. Ik weet ook niet wat of wanneer me iets zo raakt, het gebeurt gewoon. 

Maar gelukkig kan ik ook weer meer genieten, mijn verjaardag was fijn en leuk. Ik heb mezelf (en mijn gasten) verwend met een superlekkere taart en unicorn cupcakes.
Ronald en ik zijn samen naar het bevrijdingsfestival in Den Bosch geweest op de fiets. We hebben lol gehad en leuke muziek gehoord, (veel)drankjes en hapjes genuttigd en een vet coole Skye ballon voor Puk gekocht.
Samen met mijn moedertje ben ik naar de Libelle Zomerweek geweest en ook dat was heerlijk. Ik kan de mensen massa weer beter aan, Alle prikkels van drukte kan ik ontvangen en weer beter filteren. Ik kan zelfs weer "Gezellig" kletsen met onbekenden.
Mooie bloemen ontvangen van een lotgenoot, een toffe winactie gedaan, en leuke uitjes gedaan in de meivakantie. Kortom, genoeg leuke dingen beleeft.  En toch........ gaat het echt op en neer. De dood van je kindje..... en in dit geval de dood van mijn kindje..... Onze Dide..... is zo moeilijk, zo complex, zo verdrietig en zo eenzaam. Ik ga nooit meer mezelf zijn, ik blijf altijd kapot....
De mooie dagen mogen er zijn en ik waardeer ze nog meer, ik durf ook meer, want waarom niet?
Maar hoe vind ik de balans? Dide is in mij en ik wil haar leven blijven delen, maar hoe? Want ik wil niet alleen maar verdrietig zijn. Ze zit in mijn creaties, ze zit in mijn zijn, ze zit in mijn tattoo, ze zit in mijn gezin, in mijn familie, in mijn vriendinnen, in de mensen die haar kort hebben mogen kennen........... En toch is ze er niet.................
Zo Stil.................






09. april 2018
De toekomst.....

We waren eruit, er klaar voor en hadden er zin in. Goed over nagedacht....de tijd genomen en alle voorbereidingen getroffen. Nog meer over nagedacht, alle beren op de weg onder de loep gelegd. Ja we waren er echt klaar voor, we willen een puppy. vrijdag 30 maart kwam hij bij ons wonen, we hadden al een aantal keer in het nestje mogen kijken, zoveel zin in, en toen was Skip bij ons thuis.........
Prachtig mooi lief klein beestje, maar ondraaglijk voor mij.......
Hij kwam zo binnen in mijn hartje en dat blokkeerde meteen,

Ik wil helemaal niet zo intensief voor een lief hondje zorgen....... ik miste Dide nog zoveel erger dan dat ik tot dan toe gevoeld heb. Zoveel verdriet, onmacht en somberheid overviel me. Maandag was ik alleen thuis met Skip, maar ook Puk was ziek geworden op de 30e (koorts, overgeven etc) en ik trok het gewoon niet.... Ik zat buiten, mijn schoonmoeder belde om te kletsen en ik kon alleen maar zo diep huilen. Ze zijn meteen gekomen om voor Skip (en Puk en mij) te zorgen, ik heb gehuild als een klein kind.... tot donderdag zijn zij bij ons gekomen..... En toen was Ronald er weer om voor Skip te zorgen.... We hebben op vrijdag besproken dat het zo niet ging (Skip blafte ook nog heel erg veel in de nacht.... dus dat was ook niet bevorderend) We hebben de fokker gebeld en die wilde hem terugnemen voor een weekje. Dan wordt Skip weer verder verkocht naar een mooi plekje.
De toekomst........ ik kon weer verder denken, kijken en gaan, dacht ik.
Maar niet op deze manier. Skip zou me ook weer "aan huis" houden de komende periode, en dat terwijl ik net "stapjes" naar buiten aan het maken was. We staan helemaal achter ons besluit, maar het is o zo jammer. Skip heeft me zoveel inzichten gegeven in een week tijd, daar ben ik blij mee (ook al was ik zo intens somber.)

De toekomst komt, en is er al. Op 30 maart is ook ons mooie lieve kleine nichtje Jula geboren. Ze is zo mooi en mini (ook al prematuur, net als Puk en Dide)
Ik heb reuze stappen gezet, ben in mijn uppie naar het ziekenhuis gegaan om Jula te bewonderen en omdat ik Tineke zo graag wilde zien. Het ziekenhuis.....een mega drempel...... maar het ging goed. Mark stond me beneden al op te wachten, en dat was erg fijn.

Ik mocht Jula al meteen vasthouden van Tineke en Mark en ik durfde het gewoon, het ging vanzelf vanuit mijn gevoel, niet vanuit de angst,
ze is zo mooi en bijzonder, gewoon zo zichzelf, een klein nieuw mensje waar ik van hou. Anders dan van Puk en Dide, want het is niet mijn kindje. Maar wel die van mijn stoere Swie. Ze is gewoon Jula, niet Dide. En ik ben ook al gek op Jula.
De toekomst komt, ik kan het niet sturen, ik kan het alleen maar ondergaan, voelen en ervaren. Misschien een beetje invulling eraan geven, maar beter is het om in het moment te blijven en te zien wat er gebeurt. (voor nu dan)

Ook ben ik er deze week achter gekomen dat ik qua werk echt iets wil doen met emoties en verdriet. Ik kan niet meer zonder deze emoties, zij horen bij mij en zijn ook wie ik ben. Ik kan er niet voor vluchten, kan ze niet vermijden en ik wil dat ook niet. Ik wil graag andere mensen helpen die hun emoties lastig vinden. Het liefste wil ik dan toch ook met pubers werken die vastlopen in hun gedrag doordat er zoveel emoties zitten waar ze niets mee kunnen.
Dus weet jij een fijne werkplek voor mij (waarin ik wel de ruimte krijg voor mijn proces, en mezelf) dan hoor ik het graag.

Liefs Marieke

28. februari 2018
Die film draait door mijn hoofd.....

Deze teksten zitten in mijn hoofd, de eerste "echte" musical waar ik ooit kwam (1 dag na carnaval, met Tineke en ons mam) ik was zo onder de indruk dat ik meteen de cd en het boekje gekocht heb. Deze cd heb ik echt wel grijs gedraaid, zoveel emoties in een verhaal, ik was zo geraakt en vond het zo bijzonder.

En nu, zoveel jaar later....ik begrijp het verhaal, ik snap de emoties, Alle emoties..... "die film draait door mijn hoofd, die mij geluk belooft"
"jij bent mijn reden om te leven, bent mijn toekomst en mijn doel. Al het andere valt in het niet bij alles wat ik voor jou voel."
(2 verschillende nummers) De woorden spoken in mijn hoofd.

Verlies, verdriet, liefde, leven, het is van alle tijden. Ik ben niet de eerste persoon die haar lieve kindje verliest, ik zal ook niet de laatste zijn.  Maar voor 8 maanden heeft het zo gevoeld, dat we zo alleen stonden, zo eenzaam, zo verdrietig en zo vaag....wat wordt nu onze toekomst? Kan ik ooit nog functioneren in de wereld? hoe dan?

Ik zit nu ook in een lotgenotengroep op Facebook en daar lees ik nog meer gruwelijkheden over hoe je je kindje kunt verliezen. ik lees ook veel herkenning. Veel mensen die hun kindje verliezen, verliezen ook veel mensen in hun omgeving..... En dat zet mij dan steeds aan het denken, waarom is dat dan? Als ouders overkomt je zo ongeveer het allerheftigste van wat er je gebeuren kan, en je hebt zoveel steun en liefde nodig vanuit je omgeving, maar toch is er dat dan niet.
Is dan de "zorgvraag" van de ouders te groots? of te vaag? of te onoplosbaar? Maakt het niet uit hoeveel moeite en liefde de ander geeft? jij als gebroken ouder kunt het gewoon van niemand ontvangen op dat moment omdat je teveel beschadigd bent?
Ik weet er ook geen antwoord op, maar ik merk wel dat deze vraag mij zo enorm boeit....(ik ga deze vraag daar gewoon ook stellen bedenk ik me nu.)

Vrij vlot nadat Dide overleden is heb ik een verwijzing gekregen voor behandeling door een 1e lijns psycholoog mogelijk ook EMDR, wat er allemaal in mijn bol zit en wat ik meegemaakt heb voor het daadwerkelijke overlijden van Dide is behoorlijk....
De eerste psycholoog kon voor mij weinig betekenen, ik voelde me niet veilig, vond haar onduidelijk en ik zat vol woede, woede op de huisartsen en uiteindelijk ook steeds meer woede op mijn omgeving. Ik voelde me steeds rotter en rotter en kreeg zelfs angsten om naar onze "reguliere huisarts" te gaan....Zij kon mij niet helpen. (maar om dan voor jezelf te kiezen als je zo kwetsbaar bent is zo moeilijk...ik moest steeds zo blijven vechten...)

In november ben ik overgestapt naar een andere psycholoog. Eentje die mij durft te spiegelen, die eerlijk is en mij aan het denken zet. Je kunt je omgeving niet veranderen, je kunt alleen jezelf veranderen. En als je zo gewond bent als ik, kan dat even niet, je hebt het zo druk met je eigen leed, pijn en verdriet. het enige doel van de dag is de dag "positief" doorkomen omdat er nog een lieve Puk rondloopt, zij leeft en verdient een zo fijn en mooi mogelijk leven, ondanks het grote verdriet wat ons overkomt. Voor Puk is haar zusje overleden, maar ook wij als ouders zijn enorm veranderd. Dus zij is onze prioriteit, haar leven mag fijn zijn, en dat vraagt heel veel energie van mij en heel veel draagkracht... mijn schouders zijn net 2 dikke kapstokken en mijn rug is zo breed als de tafel.
Maar ik vind het o zo moeilijk om in het echt over Dide te praten (over wat er gebeurt is, en hoe), het doet me zoveel pijn en verdriet, ik durf het gewoon niet zo goed. Dus vermijd ik toch veel mensen en ben ook ik toch wel oppervlakkig en in het hier en nu, om het verdriet toch maar niet te hoeven aangaan en toch "verbinding" te hebben met mijn omgeving.
Soms als ik alleen ben wel. dan huil ik, schreeuw ik en praat ik hardop tegen Dide dat ik zo boos ben dat we haar "kwijt" zijn en dat ik zoveel van haar hou en haar zo mis.
En net als afgelopen maandag (niet de 27e, maar wel maandag, net als een jaar geleden.) dan ga ik maar poetsen met keiharde muziek aan (nog steeds 3 Fm) en dan ineens.... Chefs special, in your arms...... Zo bizar want die draaien ze bijna nooit meer. Ik word zo verdrietig en daarna zo krachtig.....zou ze dan toch nog ergens zijn?  Later als ik Puk naar school gebracht heb, en terugloop vliegt er een traumahelikopter, recht boven mijn hoofd....Ik kan Dide en mijn verdriet niet vermijden, het overvalt me en stuurt "hints" en gelukkig ben ik dan alleen en durf ik mijn ruimte te pakken, Samen met iemand, dan slik ik t verdriet weg, en zucht een keertje.

Nu....vandaag een jaar geleden was het ergste van het ergste al gebeurt. De eerste nacht in het Radboud was achter de rug....Dide had het overleefd..... Ik had zoveel hoop en vertrouwen in haar, ze is een kleine vechter, zo enorm sterk, ik was zo trots. Maar ook zo bang en zo verdrietig dat ze er zo bij lag aan al die draadjes, vol met medicijnen...ze was helemaal "opgeblazen" door een middel en kreeg daarvoor een "tegenmiddel". Haar tongetje stak uit haar mondje en haar oogleden waren helemaal dik. Ze lag ook steeds in haar blootje met een pampertje aan en een rompertje op haar gelegd. Omdat Dide koel moest blijven om zo mogelijke hersenschade te beperken. ZO verdrietig om te zien.....
Ik was zo onmachtig, zo verscheurd, maar zo vol hoop.
En nu......2018....... alles is zo anders, zo anders dan eerst.... Vorig jaar was het een hel. Vanmorgen is Puk gewoon naar school gegaan en we waren t spelletje vergeten voor de spelletjes ochtend.... domme, domme mama.... maar ja, hoe zou t komen dat ik dat vergeet.....
Nu.... is het buiten supermooi weer, heerlijk koud en een fijne mooie lucht, dat geeft me kracht.
Nu.... Al veel lieve kaartjes, mooie bloemen en lieve berichtjes en telefoontjes ontvangen van vele lieve mensen om ons heen. Lieve mensen waar ik in mijn onredelijkheid en woede ook ooit boos op was omdat zij niet deden wat ik verwacht of beter nog gehoopt had.
Omdat het zo moeilijk is om aan te geven wat ik dan nodig heb: vragen mensen om contact dan zegt mijn verstand neeeeeeee, maar mijn gevoel heeft het wel nodig... zo complex. en op momenten als ik zo verdrietig ben, dan ben ik toch het allerliefste alleen. Niemand kan me troosten en het mag ook niet van mij. Want het is niet weg te troosten, dit is verdriet dat nooit verdwijnt omdat ik altijd van Dide hou en haar altijd blijf missen. Totdat ik dood zal gaan en dan hoop ik dat er iets is........maar of dat zo is?
Nu.... ik zie wel wat er gebeurt, ik ga ervaren hoe deze beladen dagen nu zijn. Zonder Dide, zonder ziekenhuis, zonder hoop...........
ik probeer in het nu te zijn, en laat los waarop ik geen invloed heb.  Ik onderga het leven.
                                                                                         
                                                                                             Liefs Marieke



08. februari 2018
LEEF!

Ik zie de Lente om me heen, ondanks de barre kou waar we ons nu in bevinden. De bloemen komen alweer de grond uit. Zo mooi! Ik hou van de lente. Alleen nu heb ik er een flash back bij.... en een minder fijn gevoel....Toen we vorig jaar (begin maart) uit het Radboud terug liepen naar het Ronald mc Donaldhuis merkte ik ook de paarse en gele bloemetjes op, ik hoopte zo dat het ontluikende voorjaar ook hetzelfde voor Dide in petto had, haar hersenen helemaal niet zo fors beschadigd, maar genezen..... ik wenste het zo met mijn hele hart en hele alles. Veel in de natuur krijgt een nieuwe kans, waarom zou dit voor ons lieve kleine meisje dan niet zo zijn?
Ik hoopte, wenste, hoopte nog meer, ik zat zo vol kracht.
Maar alles wat ik zo graag wilde, was niet, mijn gevoelens konden Dide niet meer genezen......Ons mooie lieve kleine meisje was van binnen zo beschadigd, haar stralende hoofdje zo kapot...maar haar lichaam wel genezen van de waterpokken en longontsteking. Hoe cru is dat, de reden van haar ziek zijn is opgelost. Maar doordat het veel te laat gesignaleerd is zijn haar hersentjes al zo fors beschadigd geraakt waardoor haar leven geen leven meer was....Dide was al weg.


Men zegt dat wij mensen een ziel hebben en een lichaam. Als dat zo is, denk ik dat Dide haar ziel op 27 februari al  weggegaan is uit haar lichaam. Haar ogen opende ze op 2 maart in het ziekenhuis, ik was me meteen bewust van dat het niet pluis was. Ik zag haar mooie bruine ogen, maar ik zag Dide niet meer. Haar levenslust, enthousiasme, nieuwsgierigheid, alles wat Dide, Dide maakte was weg.
Dit was zo erg, zo intens stom, achterlijk, kut en weet ik veel wat nog meer. Alle hoop was weg, ik zag dat Dide weg was.
En toch gunde ons meisje ons nog een proces.
Alles werd supergoed onderzocht. Is er toch niet nog een kans dat? Alles hebben de artsen in het Radboud onderzocht en uitgesloten. Ze hebben ons goed meegenomen in het hele traject rondom ons kleine meisje. Alles was helder voor ons, niet fijn, niet leuk, heel erg superstom, maar wel helder.... Ook dat haar leven op zou houden......MACHTELOOSHEID....... zo groots, niets wat je kunt doen, alleen maar alles ondergaan en er zijn voor elkaar.

Deze maand is het 27 februari, maar dan een jaar later. Een week daarna is het al 5 maart, al bijna 1 jaar zonder ons Lief Liefje, onze Bloepie, koosnaampjes die ik nooit meer hardop zeggen kan.
Het kan en mag niet zo zijn, maar het is zo wel. Ik zal nooit weten hoe Dide zou gaan lopen, hoe haar stemmetje zou gaan klinken, hoe ze eruit ziet met tandjes in haar mond, wat ze lekker vind en wat vies, of haar haren nog zo wild en donker zouden zijn en welke kleur haar ogen zijn geworden...... allemaal vragen met nooit een antwoord...... Ik ben soms intens jaloers op alle mensen die dit wel weten van hun mooie kindje, ik had dit ook willen weten, ik had samen met mijn gezin ons leven willen leven, gewoon zo, met gemak, gewoon zomaar, gewoon leven.

Dus jij, jij die hebt wat ik ook had, jij die compleet bent met je "gewone" ups en downs, ik heb een vraag aan je, doe wat ons meisje nooit meer   kan,  en zeur niet zoveel over wissewasjes, maar....
                                                                                                               LEEF!

11. januari 2018
Nieuw jaar, nieuwe uitdagingen

When it's raining, look for a Rainbow.

Ik denk dat dit mijn motto voor 2018 wordt.
Het leven gaat door, je moet verder, het is wat het is......zo is het leven.
Hard, pittig, uitdagend, maar er is ook ruimte voor kleur, mooie kleuren, nieuwe kleuren, spannende kleuren, buiten de lijntjes kleuren. Dat wil ik doen, voor ons is normaal niet meer gewoon, ons normaal is per definitie anders....onbegrijpbaar voor de buitenwereld, maar wel onze wereld, het is wat het is.

Binnen onze wereld ga ik kijken wat ik wil, 2018 wordt het jaar waarin ik hopelijk een balans kan vinden in mijn leven gevoel en verstand, verdriet en weer leren genieten, diepe dalen, vlakke dagen en hoogtepunten. Ik ben al een poos bezig om te overleven, het land is weer in zicht en nu wil ik weer invloed krijgen op, en opnieuw leren leven.
Maar dan als dezelfde Marieke met een hele andere kijk op de wereld en met een heel ander gevoel.

In maart zal Dide al een jaar dood zijn.......... dat is enorm lang, maar voor mijn gevoel is het zo kort geleden, ik heb zeker 8 maanden van de wereld om me heen gemist, zo groots was mijn verdriet en boosheid. Soms ben ik nog zo boos, om woorden die me kwetsen terwijl het allemaal zo goed bedoeld is. Ik denk dat dit mijn concrete uiting is van mijn boosheid op de huisartsen die Dide en mij niet gehoord hebben, ik ben en blijf zo boos op hen, maar kan er gewoon niks mee. Dus daarom maar op de mensen die om me heen staan......Ik wil het ook niet zo tegen jou en bedoel het ook niet zo.... maar ik kan het ook niet stoppen, mijn emotie is te groot het moet er ergens uit.......
Dus hopelijk meer balans dit jaar....................maar misschien ben ik dan wel erg overmoedig............ we gaan het zien.

29. november 2017
"ik hang zelf de slingers op"

De donkere dagen zijn gekomen, met een heldere felle maneschijn door de bij ons achter gekortwiekte bomen.
Het gaat met ups en downs, de downs zijn anders, mijn verdoving is voorbij. Het is allemaal echt waar, ik kan nooit meer omkeren wat gebeurd is, mijn bewustzijn is weer in mijn lijf gekomen. Al negen maanden is t leven zo anders, zo anders dan eerst.
De tijd vliegt voorbij, maar in mijn gevoel is alles nog maar zo kort geleden.
Pas hadden we een bijeenkomst in het Radboud, met meerdere ouders die in het afgelopen jaar hun kindje verloren hebben. Wat heftig, intens en bizar om te ervaren. We zaten in een klein groepje met ouders die op "soortgelijke" wijze hun kindje verloren hebben, en ook in dezelfde leeftijdsfase. Iedereen vertelde wat er met hun zoontje of dochtertje gebeurt was.........zo schrijnend en heftig........zoveel leed, en zo plotseling en zomaar.....waarom?
Ik denk altijd dat iedereen aan mij kan zien dat ik een "kapotte vrouw" ben. Dat ze weten dat mijn meisje dood is. Maar dat zie je natuurlijk helemaal niet aan de buitenkant en als ik mijn lach gezicht opzet dan weet je t zeker niet. Dat kwartje viel toen ik alle andere ouders zag, leeftijdsgenoten, wat jongeren en wat ouderen. Knappe mensen, sterke mensen, gewone mensen, maar allemaal met een groots verlies....
Nu pas wordt t tijd om te ervaren wat t is om de feestdagen zonder Dide te hebben.....ze was nog zo klein en er zijn zo weinig herinneringen met haar gemaakt.
Vorig jaar met sint, kerst, oud en nieuw, Puk haar verjaardag......en dan die hele stomme carnavalsperiode waarin ze zo ziek was en niet gezien werd..... en toen was ze gewoon dood......... alles gaat nog komen .
Het is allemaal al zo heftig, maar ik ben bang dat het nog zwaarder wordt, maar weer anders zwaar en heftig dan dat het tot nu toe is.

Ik ben getipt door een vriendin. Vanavond komt een "kijkje in de ziel"  de achterblijvers op tv. Dat gaat over hoe mensen die achterblijven na het verliezen van een ouder, partner, broer, zus of kind omgaan met hun verdriet. Het is heel divers en iedereen ervaart het anders. Ik heb oude afleveringen gezien en "herken" best wel wat.... verdriet is complex en mensen vinden het moeilijk om om te gaan met verdrietige mensen. Dat is best wel heel eenzaam. Dus verdriet is ook heel eenzaam.

Wanneer houd het verdriet dan op? .............Wanneer hou jij op met houden van je kind?  Zal dan mijn antwoord zijn.
Dide is mijn kind, mijn dochtertje, mijn baby voor altijd. Ik hou altijd en onvoorwaardelijk van haar, Of ze nu dood is of levend, ze hoort bij mij en ze vormt mij. Mijn houden van, voor haar is mijn verdriet, mijn pijn, mijn boosheid.  Dus ik blijf al-tijd verdrietig! maar de vorm zal in de loop der tijd anders worden, Het verdriet zit dan meer in mij verweven, nu nog niet, het is te pril, te pijnlijk en er komen nog zoveel moeilijke dagen aan.

En tussen die moeilijke momenten door hang ik de slingers zelf op.
Vandaag letterlijk want ik heb vriendjes van Puk uitgenodigd om hier te komen knutselen en Sint vlaggenlijntjes te maken. Want het leven gaat door, en voor Puk en ons wil ik het leven zo betekenisvol mogelijk maken.
Puk gaat bijna naar school toe, en dan ben ik thuis. Ik ga aan de slag met een reintegratietraject om te onderzoeken wat voor werk ik wil (en wat kan) het moet in ieder geval iets creatiefs zijn.... das duidelijk. Want om nu achter de geraniums te gaan zitten of onder mijn dekentje te gaan liggen, dat past me niet. Actie, doorgaan, bezig blijven dan kan ik overleven......


09. oktober 2017
Alweer een maand voorbij..... time flies, even if you have less fun
Mijn stemmingen wisselen meer....mijn hoofd zit vol en er komt nog meer bij........ leuke dingen, maar ook verdrietige...
Ik merk dat ik me dan terug trek, ik trek alle informatie en aandacht even niet meer en keer naar binnen. Wel blijf ik nog bezig, maar er is geen ruimte in mijn hoofd om zelf te creëren. We zijn op vakantie geweest, naar Ibiza, met zijn drieën..... lekker de zon die me opwarmt, mooie omgeving en even genieten samen. Genieten van alles wat Puk al kan en lekker samen lol maken.
Maar ook ervaren hoe leeg het genieten soms is, en keihard met je neus op de realiteit gedrukt worden wanneer je "complete gezinnetjes"  lol ziet maken. (maar dit vul ik natuurlijk in, ik ken het verhaal van het gezin niet.....) Zoals ze daar in vakantieland ook niet ons verhaal kennen. Bizar..... heel bizar.
En dan kom je weer thuis en is de vakantiemodus meteen weg.... door alle afspraken, verwachtingen, contacten die er zijn met de anderen, het overlijden van mijn tante (oudste zus van mijn moeder) door de klote kankerziekte, Ik trek haar uitvaart niet, ik kan het niet en heb dit ook met haar besproken toen ik op bezoek was voor haar overlijden. Ze vond het oké en snapte me.....maar toch, zo lastig om niet te doen wat gebruikelijk is en wat anderen misschien van me verwachten. Ik sta achter mijn keuze, maar toch komt dit dan ook inmijn volle hoofd erbij. 
Mijn hoofd was leger, ik was nog dichterbij mijn gevoel en weg is het vrij vlot..... Hoe ga ik op "mijn pad" blijven en goed voor mezelf (en mn gezin) zorgen.
Loslaten wat men misschien vindt..... ik vind ook zoveel, maar ja ik heb er geen invloed op.
Sporten, lekker in mijn lijf komen zitten en t is goed voor mijn geest. Eruit met alle boosheid, energie creëren en ritme krijgen.
Fijne dingen doen...............weer leren leven en opnieuw genieten, ook al is het anders. Zoals ik eerder al schreef in een gedicht, misschien leef ik nog wel 60 jaar en hoe moet ik die dan invullen nu Dide dood is? Puk en Ronald, mijn familie en vrienden leven nog wel.... en ik leef ook.
En ik wil in ieder geval nog veel..............lees heel veel mooie dingen maken!
Bij deze plaats ik een foto van een gedicht dat ik gemaakt heb voor we naar Ibiza gingen. Volgende keer weer een creatieve blog hoop ik...
Liefs Marieke



09. augustus 2017
Mijn website is af! tadaaaaa
Mijn inspiratie is wisselend deze maand.... dus alle creatieve momenten die ik heb probeer ik te benutten.
En het is me gelukt, ik heb korte omschrijvingen gemaakt (onder het tabje Workshops) van wat een workshop ongeveer inhoud. Maar mezelf kennende is niet een workshop gelijk (sowieso niet qua personen) maar ook omdat ik graag steeds iets anders doe :)
Ook heb ik een gastenboek geplaatst bij het kopje contact, dus mocht je een boodschap voor me achter willen laten dan mag dat daar. Of je mag me mailen via de contact knop. Of appen via mijn telefoonnummer ;) genoeg manieren om contact te hebben zou ik zeggen.
 
Ik wilde jullie ook graag een blik gunnen in mijn werkruimte :)
In ons huis heb ik onze keuken namelijk ingepikt en omgedoopt tot mijn creatieve atelier. De tafel (voor 10 personen maximaal) ligt bomvol, maar ik weet precies waar alles ligt. Het leuke is dat wanneer ik een workshop geef ik de hele tafel moet ontruimen..........haha en het lukt me steeds en dan wil ik proberen om de tafel mooi leeg, overzichtelijk en netjes te houden. Maar ja...... dat is me tot op heden niet gelukt. En omdat ik steeds meer maak, wordt het hier ook steeds voller.
Voor de ene is het super chaotisch en rommelig en ik hou ervan, ik kan het beste werken in chaos, geen idee waarom. Maar zo is het.
Ook heb ik nieuwe visitekaartjes gemaakt, ze zijn al terug te vinden in deze website. Ik ben er helemaal blij mee. Zo mooi en t past helemaal bij mij.
Mocht je er een willen, dan laat maar weten ;)
Groetjes Marieke
 

23. juli 2017
Mijn website is bijna helemaal af!!!

De website is bijna af!!!!!!!!
Wow, ik vind hem zo mooi, helemaal zelf ontworpen en gemaakt.
Pippi Langkous, ik deel je quote.... Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.

Iets in gedachten hebben en gewoon gaan proberen, fouten maken mag, een website is ook een veranderbaar iets (net zoals alle dingen in het leven), perfectie bestaat niet dat zorgt voor onzekerheid en dat je minder fijn je leven kan leven. Ik heb een hekel aan regeltjes en perfectie (dus er zullen vast spelvouten instaan ;) of de zinsbouw is niet correct, jammer dan) als de computer het niet aangeeft zie ik het niet... 
Ik vind het veel belangrijker dat je kunt lezen en begrijpen wat ik bedoel dan hoe het er staat..... en als ik het zelf zeg, vind ik mijn website er eigenlijk best wel perfect uitzien.... gewoon zomaar. (ik heb er 3 halve dagen aan gewerkt tot nu toe.)

Ik ben nog steeds aan het oriënteren wat ik wil qua werk en ook wat ik kan op welk moment (niet elke dag is even makkelijk, dus ik kan veel willen maar of het ook kan is een tweede.)  Misschien wordt wat ik op deze website beschrijf wel mijn officiële "werkbaan" zoals Puk het noemt, op mijn tempo en op momenten wanneer het wel lukt, is de ochtend klote dan lukt t misschien wel in de avond. Of ben ik 3 dagen zo verdrietig en kan ik niks, al die energie komt er later een een "boost" weer uit en dan ligt heel de tafel ineens vol met creaties die ik van tevoren niet bedacht heb.
Mijn werk is mijn gevoel, een uiting daarvan. meestal bedenk ik niet wat ik ga maken, ik bedenk wat ik wil doen, bijvoorbeeld met ecoline verven. Dan droogt te kaart en ineens floept een type quote in mijn hoofd die bij dit kaartje past. Soms weet ik het zelf, en soms google ik een mooie quote op type stijl.
Dus wat de toekomst me brengen gaat weet ik niet, ik leef per dag, moment, en volg vooral mijn gevoel. Hoe het nu is had ik zelf ook nooit bedacht, gewild en gepland, het leven is niet maakbaar, maar mooie dingen wel!

Ps wil je feedback geven op deze blog of op mijn website, ik sta er natuurlijk wel open voor.
Liefs Marieke

Bezig zijn en bezig blijven is erg prettig wanneer je een hart hebt dat kapot is doordat je geliefde niet meer in het hier en nu aanwezig is.

26. juni 2017
Open dag Natuurbegraafplaats Schaijk
Mee mEt Tineke van het Filmkado, maar ook ik heb ge-netwerkt
Gisteren was er van 10 tot 17 uur een open dag bij de Natuurbegraafplaats in Schaijk. Tineke (mijn zus) en eigenaresse van het Filmkado mocht er ook staan om het Filmkado uit te leggen aan de bezoekers van de open dag.
 
Het thema wat centraal stond gisteren voor mij was de natuur. De dood hoort helemaal bij het leven het is de natuur, in de natuur.
Ik merk dat er op de dood een taboe ligt, het is een ontzettend stom thema omdat het zo zwaar is. Verdriet is niet leuk, dat is nooit leuk, en het is raar om te huilen, maar dat is juist de enige passende uiting van verdriet.
Verdriet en dood zijn helaas wel onderdeel van het leven. En sinds 5 maart 2017 ook heel erg onderdeel van mijn leven. Toen is mijn kleine meisje van 6,5 maand overleden... de details komen later misschien nog een keer aan bod alhoewel dat niet het doel is van mijn site, maar het hoort wel bij mij en bij mijn leven. Mensen in mijn omgeving die weten wat er is gebeurt durven het wel of niet te vragen. Ze durven wel of geen contact met me te maken, maar het feit voor mij blijft dat ik de hele tijd een kapot hart heb, of je nu wel of niet iets aan me vraagt. Ik snap het als je niet met me durft te praten en vind dat jammer je kunt me immers niet meer verdrietig maken met je woorden, en ik vind het knap als je het wel durft en ik snap wat ervoor nodig is om op me af te stappen al zeg je niks, het is knap dat je er bent.
 
Gisteren vond ik het fijn om zo in de natuur te zijn, en ook nog helemaal één met de dood. Ik stond er voor mijn zus, om haar te ondersteunen bij de uitleg aan de mensen die er kwamen. Maar mijn man had het fijne idee dat ik een aantal rouwkaartjes van mijn dochtertje mee nam, zodat ik deze aan belangstellenden kon laten zien en misschien dat ik dan andere mensen wel kan hepen in de toekomst.
Wat is er nou mooier op het rotste moment in je leven dan zelf onderdeel zijn van het laatste wat je kunt doen voor je kind (of andere geliefde)
 
Mijn idee is om samen met de personen die iemand verloren zijn een rouwkaart te ontwerpen, zodat deze past bij wie de persoon was, en de rouwenden trots kunnen zijn op hun inspanning tijdens deze laatste momenten samen.  Samen zijn is belangrijk tijdens een verlies, iets maken is voor mij helend, misschien dat samen iets maken ook helend kan zijn voor andere rouwenden. Ik vond het fijn om onderdeel te mogen zijn van de open dag op de natuurbegraafplaats gisteren. De dood was zo aanwezig, ik heb niet hoeven huilen omdat ik me verbonden voelde, ik heb veel over Dide kunnen spreken en met trots mijn kaartje voor haar gedeeld. Hopelijk komen er mooie contacten uit deze dag naar voren.
Ik ben trots op mijn zus, en trots op Dide, dat ze mij zoveel kracht geeft uit mijn liefde voor haar.